[SF]- ENVY - [Yunjae]
posted on 09 Sep 2011 04:31 by feathercomlex in Short-Fiction[SF] - ENVY-
Pairing : YUNHOxJAEJOONG
.
.
นานมาแล้ว.....
ตรงหัวมุมถนนนั้น มีเคหาสถ์ของช่างตัดเสื้อผู้มากไปด้วยอัธยาสัย เขาเป็นผู้สืบทอดเพียงคนเดียวของตระกูลช่างตัดเย็บที่เชี่ยวชาญที่สุดในเมือง การใช้นิ้วมือและแขนอันคล่องแคล่ว รวมทั้งรูปโฉมงดงามดึงดูดใจ ทำให้ชื่อเสียงของ " คิม แจจุง "เลื่องลือไปทั่งแคว้น
"ขอบพระคุณมากครับ แล้วแวะมาใช้บริการอีกนะครับ" รอยยิ้มสดใสมอบให้ลูกค้าคนสุดท้ายของวันพร้อมทั้งชุดของสุภาพสตรีสีบานเย็นที่ตัดเย็บอย่างปราณีต
รอยยิ้มนั้นพลันหมองเศร้า เมื่อหันไปมองดวงอาทิตย์ที่กำลังจะลับขอบฟ้า แสงสีส้มนุ่มนวลที่กำลังจะสิ้นสุดลงบ่งบอกว่ากำลังจะหมดไปอีกวันหนึ่ง...
"วันนี้..คุณก็ยังไม่กลับมาบ้าน เมื่อไรคุณจะกลับมาหาผม ที่รักของผม" เรียวปากสีชมพูเข้มเอ่ยด้วยน้ำเสียงหงอยเหงา
คุณไปอยู่ที่ไหนกัน
นี่....คุณกำลังอยู่กับใครน่ะ
นี่...คุณกำลังทำอะไรอยู่หรือ?
นี่....คุณทานข้าวหรือยัง?
นี่....คุณนอกใจผมหรือเปล่า?
"เพราะคุณมีใครอีกคนที่ทำหน้าที่เหมือนผมใช่มั้ย คุณถึงไม่ยอมกลับมาบ้านของเราเลย"
...ผมระแวงเหลือเกินที่รัก...
"รีบกลับมานะ"
กรรไกรอันใหญ่ที่เพิ่งผ่านการชุบทาน้ำมันรักษาอย่างดีด้วยเป็นของดูต่างหน้าของมารดาที่ล่่วงลับไปถูกหยิบออกจากกล่องไม้สัก
เขามองมันอย่างชื่นชม ก่อนจะเริ่มต้นทำงานของวันนี้อย่างขมักเขม้น คมกรรไกรเหล็กอันใหญ่บรรจงตัดลงบนผืนผ้าสีฟ้าครามอย่างชำนิชำนาญ
ด้ายสีเดียวกันถูกร้อยเข้ากับเข็มเล่มเล็ก ภายใต้แสงจากตะเกียงที่ตั้งไว้ใกล้ๆ แจจุงค่อยๆเย็บมันไปพลางคิดถึงคนรักของเขา ใบหน้าสวนสะท้อนความรู้สึกเปี่ยมสุขอย่างไม่ปิดบัง
...ผมพยายามทำงานหนักอยู่ รู้มั้ย.. ผมกำลังเย็บเสื้ออยู่..
..วันนี้ผมตัดชุดสีฟ้าครามด้วย..ผมทำไว้รอลูกค้ามาซื้อไงล่่ะ..
....ลูกค้าจากต่างเมืองมากันเยอะเลย...หล่่อเหมือนคุณเลย คิก คิก..
....คุณป้าจางข้างบ้านเราก็มาช่วย..เพราะผมรับลูกค้าคนเดียวไม่ไหว..
...ผมมองไปที่ประตูร้าน..ทำไมคุณถึงยังไม่กลับมาล่ะ..
..ทำไมไม่มาซะที...
คิดได้ถึงตรงนี้ แววตาที่มีประกายงดงามก็แทบเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำใส มือเรียววางเข็มลงก่อนจะร่ำรำพัน คร่ำครวญหวนไห้ ...อย่างน่าสงสาร
"เมื่อไรคุณจะมาหาผม เมื่อไรกัน ..ฮึก..ฮือ..คุณยุนโฮ...."
.
.
.
วันนี้ บรรยากาศในเมืองก็ยังเหมือนเดิม ......สงบสุข
ร่างบางเดินชมตลาดจับจ่ายซื้อของพลางโปรยยิ้มให้ผู้คนที่เอ่ยทักทาย และชมว่าเขาสวยซึ่งเขาก็ปฎิเสธกลับไปอย่างสุภาพทุกครั้ง
...ถ้าไม่ใช่คุณยุนโฮ ถ้าไม่ใช่เขาคนนั้นล่ะก็ ชมไปผมก็ไม่ดีใจหรอก...
แจจุงแวะร้านนั้นร้านนี้ ใบหน้าหวานและรูปร่างสะโอดสะองประกอบเป็นตัวเขาได้อย่างสมบูรณ์แบบราวกับสวรรค์สร้าง ทั้งชายและหญิงต่างใจเต้นเพียงช่างตัดเสื้อคนงามสบตาหรือส่งยิ้มให้ แจจุงโค้งให้คนขับเกวียนที่ร้องทักอย่างสนิทสนม ก่อนจะหายเข้าร้านของช่างทำกรรไกรไป
"ผมมารับของที่เอามาซ่อมน่ะครับ ไม่ทราบว่า เสร็จหรือยัง" เขาถาม ช่างทำกรรไกรเงยหน้าจากงานที่ทำแล้วรีบหยิบมาให้ทันที
"เสร็จแล้วครับ คมทีเดียว "
"ดีแล้วครับ มันใช้ได้ง่าย"
"ระวังจะบาดเอานะครับ ถึงช่างคิมจะเก่งแล้วก็เถอะ" ชายกลางคนผู้เป็นเจ้าของร้านท่าทางใจดีหยอกล้อ เรียกเสียงหัวเราะใสจากแจจุงได้ไม่ยาก
"ผมลานะครับ เย็นมากแล้ว"
"ขอบคุณที่ใช้บริการครับ"
ร่างบางผละออกจากม่านสีเขียวของร้านช่างกรรไกร เขาเดินอารมณ์ดีไปเรื่อยๆบนถนนริมแม่น้ำ มองดูเด็กๆที่วิ่งเล่นไปมาน่ารัก
บ้างก็วิ่งเข้ามาหาเขาอย่างคุ้นเคย และแจจุงก็หยิบขนมในกระเป๋าให้ไปอย่างเคยเช่นกัน
ทันทีที่เขามองตรงไปที่อีกฟากของถนน ดวงตาสีนิลสกาวก็วาวโรจน์ มือบางสั่นระริก คิ้วเรียวขมวดมุ่น ฟันคมขบกัดริมฝีปากจนห้อเลือด
...เด็กๆหายไปหมดแล้ว...
..แจจุงไม่รู้ว่าเขายืนมองไปยังที่แห่งนั้นนานแค่ไหน...
..ตัวของเขาสั่นไหว..นัยน์ตาสีดำสนิทจ้องปักไปที่ชายหญิงคู่หนึ่ง..ที่่อีกฟากถนนนั่น..
ชายหนุ่มรูปร่างสูงสง่าในชุดแบบตะวันตก เสื้อเชิ้ตสีขาวกับสายเอี้ยมสีดำเข้ากันได้ดีกับกายแกร่ง กางเกงแสล็คสีดำปีกกาช่างขับให้เรียวขายาวได้รูป
ของชายคนนั้นดูดีมาก เขาหวีผมเป็นทรงหล่อเหลารับกับใบหน้าเรียว ดวงตาคมหยีน้อยๆยามแย้มยิ้มให้หญิงสาวข้างกายในชุดฮันบกสีแดงเลือดนก
เธอสวยมาก และดูเหมาะสมกับเขาเหลือเกิน
...คุณมองไม่เห็นผมหรือไง..
...คุณทำแบบนี้ได้อย่างไร...
...ทำไมคุณทำกับผมแบบนี้ นังผู้หญิงคนนั้นมันเป็นใคร?...
สุดท้ายร่างบางก็ทนดูภาพบาดใจไม่ได้ เขาเดินหนีไปจากตรงนั้นด้วยความปวดร้าวในหัวใจ ราวกับมันแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ
..ยุนโฮ..ชองยุนโฮ เขาอยู่กับหญิงอื่น...
..เขายิ้มให้เธอ...เขาพูดคุยหัวเราะต่อกระซิก..
..เขากุมมือเธอ..จุมพิตแก้มเรื่อสีของเธอ...
.
.
.
ม้วนผ้าสีแดงเลือดนกถูกนำลงมาจากชั้นวาง มือขาวคลี่มันออกแช่มช้า ก่อนจะวัดและค่อยๆตัดมันด้วยกรรไกรเล่มเดิม
แจจุงร้อยด้าย จับจีบ พับมุม และเย็บมันอย่างประณีต...แม้มันจะพร่าเลือนจนต้องเผลอแทงเข็มพลาดลงบนเนื้อตัวเอง..
..เขาก็ยังคงเย็บมัน..ตะเข๊บสวย เข็มแล้ว...เข็มเล่า...ทั้งใบหน้าอาบคราบน้ำตา
.......ผมพยายามอย่างหนักอยู่ รู้มั้ย.... ผมกำลังเย็บเสื้ออยู่...
..นี่ ..คุณยุนโฮ...เมื่อไรคุณจะกลับมาหาผม...
..เมื่อไรคุณจะมา...เมื่อไร...
....เพราะหล่่อนใช่มั้ย คุณถึงไม่ยอมกลับมาบ้านเราเสียที ...
.
.
.
.
บรรยากาศในเมืองวันนี้...เต็มไปด้วยความน่าอึดอัดสำหรับแจจุง..
เขายังทำเหมือนเดิม ทักทาย พูดคุย ยิ้มแย้มสดใสกับชาวบ้าน และนำชุดที่ตัดเสร็จไปส่งลูกค้าตามกำหนด บ้างก็วัดตัวให้ลูกค้าที่มารอสั่งตัดชุด
"ยูรี" เสียงทุ้มกังวานเป็นเอกลักษณ์เรียกให้แจจุงหันไปมอง ดวงตาของเขาเบิกกว้าง
...บนสะพานข้ามแม่น้ำนั่น...
..สาวน้อยผู้มีเรือนผมเงาสลวย...
...ฮันบกสีชมพู..ผ้าผูกเอวสีเขียวเข้มดุจใบไม้....
..เขาร้องเรียกหล่อน...
...คุณยุนโฮวิ่งเหยาะๆมาหาหล่อนอย่างร้อนใจ...
...สีหน้าของเขาดูเป็นกังวลนัก...มือหนาลูบแขนหล่อนไปมาสำรวจร่องรอย..ว่าหล่อนปลอดภัยมั้ย..
...คงห่วงใยหล่อนมากสินะ...
...ผมอยู่ตรงนี้.....คุณทำแบบนี้ต่อหน้าต่อตาผมได้ยังไง?...
.....ผมอยู่ตรงนี้ ...แล้วนังเด็กสาวแสนสวยนั่นมันเป็นใคร?....
.
.
.
แจจุงกลับมาที่เคหาสถ์ตระกูลคิมเขาทิ้งตัวลงร้องไห้บนพื้นอย่างไม่อายเพราะไม่มีใคร ปากก็พรอดแต่ประโยคที่ว่า "คุณยุนโฮ คุณไม่รักผมหรือ? ทำไมทำกับผมแบบนี้เล่า แจจุงไม่ใช่ที่รักของคุณแล้วหรือ "
.
.
.
.
ด้ายสีเขียวตะเข็บสุดท้ายถูกเย็บเพื่อเก็บความเรียบร้อยเมื่อพับชายผ้ากันลุ่ย แจจุงถือกรรไกรไว้แน่นในมือ แล้วตัดผ้าที่เกินออกมา..บรรจงเย็บผ้าผูกเอวสีเขียวใบไม้..ด้วยดวงตาที่แดงก่ำ
.......ผมพยายามอย่างหนักอยู่ รู้มั้ย.... ผมกำลังเย็บผ้าผูกเอวอยู่...
..นี่ ..คุณยุนโฮ...เมื่อไรคุณจะกลับมาหาผม...
..เมื่อไรคุณจะมา...เมื่อไร...
....เพราะนังเด็กสาวแสนสวยคนนั้นใช่มั้ย คุณถึงไม่ยอมกลับมาบ้านเราเสียที ...
.
.
.
.
ในเมืองวันนี้ค่อนข้างคึกคัก....
แจจุงเดินหลบหลีกผู้คนที่มาจับจ่ายเตรียมพร้อมรับเทศกาลประจำปีของเมืองที่จะมาถึงในอีกไม่กี่วันข้างหน้ากันอย่างเนืองแน่น สัปดาห์นี้เขาปิดร้านทั้งสัปดาห์ หลังจากมีคนมาสั่งตัดชุดใหม่เพื่อใส่ในงานใหญ่นี้จนแทบไม่ได้หยุดพัก จนรู้สึกเมื่อยล้าจึงตัดสินใจกลับ เขาเรียกชายลากรถก่อนจะก้าวขึ้นนั่งบนที่นั่งด้วยหลัง
รถลากที่ขับเคลื่อนด้วยแรงงานมนุษย์เคลื่อนผ่านตามรายทาง แจจุงมองทิวทัศน์ร้านค้าที่กำลังลงมือประดับไฟ บางครั้งชาวบ้านก็ส่งเสียงทักทายมายังเขา
และจะได้รับรอยยิ้มนางฟ้ากลับไปทุกครั้ง
แต่นั่น....
ที่ร้านขายปิ่นปักผมนั่น....
...ชายหนุ่มร่างสูงที่คุ้นตาคนเดิม เขาอยู่กับเด็กสาวแรกรุ่น เขายิ้มให้เธอเหมือนที่เคยยิ้มให้หญิงสาวชุดแดง เด็กสาวผมยาวผ้าผูกเอวสีเขียว ...
...เขาลูบผมเด็กสาวคนนั้น แล้วซื้อปิ่นปักผมสีเหลืองระยับให้เธอ....
แจจุงเหลียวมองทั้งคู่ จวบจนลับสายตา เล็บเรียวจิกแขนตัวเองจนเลือดซึม...
...คุณยุนโฮ ...คุณทำบ้าอะไรอยู่ตรงนั้นน่ะ...
.....คุณจะทำแบบนี้กับผมจนถึงเมื่อไร....
...ให้ตายสิ...ทำไมคุณถึงไม่คิดถึงใจคนอื่นเสียบ้างเลย....
......ผมอยู่่ที่นั่น ...ผมมองคุณ...ผมเห็นคุณ...
...ผมอยู่ตรงนั้นแท้ๆ...
...แล้วนังเด็กนั่น มันเป็นใคร?.....
.
.
.
พรุ่งนี้...คือวันงานเทศกาลแล้วสินะ
คืนนี้....ผมก็ยังคงพยายามอย่างขมักเขม้น.....เย็บชุดสำหรับงานเทศกาล....
อา...กรรไกร...ทำไมมันจึงหมดคมเล่า?....ต้องลับซะแล้วสิ...
...ไม่เป็นไร...งานของเราเสร็จสิ้นลงแล้ว แจจุง...
.
.
.
ดวงตากลมโตมองตัวเองในกระจกเงาบานใหญ่ เรียวปากอิ่มสีชาดยกยิ้มพรายให้กับเงาสะท้อน ฮันบกสีแดงเลือดนกพริ้วไหว ผ้าผูกเอวสีเขียวเข้มเหมือนใบไม้ มือเรียวหยิบปิ่นสีเหลืองแวววาวขึ้นมาปักลงบนผมที่รวบเอาไว้หลวมๆแต่สวยงาม...
...ทีนี้..ผมก็กลายเป็น "ผู้หญิง"แบบที่คุณชอบแล้วนะ..
..นี่....ถ้าเกิดว่าคุณไม่ยอมกลับมาเสียทีล่ะก็....
...ผม...จะไปหาคุณเองนะครับ...
.
.
.
"สวัสดีค่ะ มาพบใครหรือคะ"
"แจจุงมาหายุนโฮ" เสียงหวานตอบพร้อมรอยยิ้มนางฟ้า....
.
.
.
ในเมืองวันนี้...ผู้คนต่างอกสั่นขวัญผวา ใครหนอช่างโหดเหี้ยมนัก...
เสียงโหวกเหวกปะปนไปกับเสียงกรีดร้องของชาวบ้าน แจจุงยืนอยู่ในซอกร้านขายขนมหวานมองดูเหตุการณ์เงียบๆด้วยใบหน้าเลื่อนลอย
รองเท้าหนังแบบอังกฤษกระทบพื้นกรวดด้วยเจ้าของของมันเร่งรีบวิ่งมา..ทรงผมที่ดูดีสมเป็นสุภาพบุรุษรูปหล่อของเขาหยุ่งเหยิงแทบไม่เป็นทรง
...น่ารัก...น่ารัก...
"แชริม !! ยูรี !! ยูมี !!" ยุนโฮอุทานลั่น ใบหน้าคมเข้มบัดนี้ซีดเผือด ร่างสูงทรุดลงเมื่อเห็นภาพตรงหน้า....
..ภรรยาของเขา...
...ลูกสาวคนโตของเขา...ลูกสาวคนเล็กของเขา...
...ร่างของทั้งสามจมอยู่ในกองเลือด ใบหน้า ลำคอ หน้าอก ท้องและร่่างกายเวอะหวะจนอวัยวะภายในแทบทะลัก ราวกับถูกกรีดแทงซ้ำๆอย่างเลือดเย็น....
...พวกเธอทั้งสาม...ไร้ซึ่งลมหายใจแล้ว....
"ไม่!!!!!!!!!!!!"
ชายหนุ่มตะโกนออกมาอย่างรวดร้าว เขาร้องไห้หนักและกอดร่างไร้วิญญาณอันเย็นเฉียบบนกองเลือดอุ่นๆ ท่ามกลางสายตาประหวั่นพรั่นพรึงของชาวบ้าน
"คุณยุนโฮ.." ร่างบางก้าวมาหาเขา ร่างสูงหันไปมอง ...รอยยิ้มนางฟ้า
"...แจจุงสวยใช่มั้ย? ..เอาล่ะ..กลับบ้านเรากันเถอะ"ทรุดตัวลงโลมไล้ โอบกอดเขาทั้งอย่างนั้น
"คุณเป็นใครครับ บ้านผมคือที่นี้ ผมไม่เคยรู้จักคุณ..แล้วนั่น!!!?"
..เหตุใดเล่า..กรรไกรในมือเล็กคู่นั้น...
..จึงชโลมไปด้วยหยาดโลหิตสีแดงฉาน....
.
.
.
.
-flash back-
"ยุนโฮล่ะชางมิน? เขาเป็นอย่างไรบ้าง ฮือ..สงครามสิ้นสุดลงนานแล้วไม่ใช่หรือ ทำไมยุนโฮยังไม่กลับมาอีก"
"ฟังนะครับ พี่แจจุง พี่ยุนโฮ...พี่ยุนโฮถูกทหารฝ่่ายศัตรูยิง ผมเสียใจที่ต้องพูด...เขาตายแล้ว"
"มะ...ไม่..ไม่จริง ...ไม่ !!! ยุนโฮ!!!!!!!!! ฮือออออ !!!!"
.
.
.
"ทานอะไรบ้างเถอะนะครับ ผมต้องเดินทางไปอยู่กับพ่อแม่ที่เมืองอื่นแล้ว..นี่ก็ผ่านมาสี่วันแล้วนะครับ ผมขอร้องนะ"
"ยุนโฮ...กลับมา..." ร่างบางที่ซูบผอม เหม่อมองไปนอกชายคาอย่างรอคอย
"พี่แจจุง..พี่ต้องยอมรับความจริงได้แล้ว ผมรู้ว่ามันยาก..แต่พี่ยุนโฮเขาสละชีพอย่างสมศักดิ์ศรีชายชาติทหารแล้ว...ผม.."
"หยุด!! หยุดพูด !!!ยุนโฮยังไม่ตาย !!ยุนโฮจะกลับมา!! เราสัญญากันแล้ว !!!"
..
..
....
"ยุนโฮ..ทำไมยังไม่มา...ทำไม..ทำไมไม่กลับมา...."
"คุณมีคนอื่นแล้วหรือ...คุณจะทิ้งแจจุงไว้คนเดียวใช่มั้ย...ยุนโฮ ยุนโฮ.."
.
.
.
"เพิ่งมีบุตรชายคนโตของท่านเศรษฐีชองซื้อที่สร้างคฤหาสถ์ที่นี่ คุณยุนโฮน่ะ รูปงามเชียวล่ะ เสียดายที่มีครอบครัวแล้ว"
"ตายจริง พูดแบบนี้ได้อย่างไร เป็นสาวเป็นนาง คุณแจจุงวัดตัวต่อเถอะค่ะ"
"เมื่อสักเดี๋ยวว่่าอย่างไรนะครับ ยุนโฮ? ยุนโฮงั้นหรือ?"
"ค่ะ สูงสง่า หน้าตาหล่อเหลาเอาการทีเดียว ..จะว่าไปก็ละม้ายคล้าย"ยุนโฮ"อยู่นะคะ "
"นายูน ชี่.." หญิงสาวอีกคนส่งเสียงเอ็ดเบาๆให้เพื่อนเธอรู้ตัวเมื่อเผลอพูดมากเกินไปแล้ว
.
.
.
"เธอจะบ้าเหรอ ไปพูดแบบนั้นได้ยังไง เดี๋ยวคุณแจจุงก็เศร้าหรอก จำไม่ได้เหรอ วันที่ทางการนำศพยุนโฮกลับมาน่ะ คุณแจจุงยังไม่เชื่อเลย ใครๆก็รู้ว่าทั้งสองคนรักกันมาก ช่างน่าสงสารจริงๆ" เธอพูดไปก็น้ำตาซึม หลังจากออกจากร้านตัดเสื้อมาก็รู้สึกสงสารร่างบางที่่เหม่อลอยนัก..
"จริงด้วย คุณแจจุงไม่ยอมดูศพด้วยซ้ำ พูดแต่ว่่าไม่่เชื่อๆ ร้องไห้จนสลบ พอฟื้นก็ร้องไห้แล้วสลบไปอีก " นายูนกลั้นสะอื้น พลางซับน้ำตาป้อยๆ
.
.
.
แจจุงไม่สนใจด้วยซ้ำ..ว่าหญิงสาวสองคนที่เป็นลุกค้าจะกลับไปนานแค่ไหน...เขาคลี่ยิ้ม..นางฟ้า
"...ยุนโฮ..."
END
ตรงหัวมุมถนนนั้น มีเคหาสถ์ของช่างตัดเสื้อผู้มากไปด้วยอัธยาสัย เขาเป็นผู้สืบทอดเพียงคนเดียวของตระกูลช่างตัดเย็บที่เชี่ยวชาญที่สุดในเมือง การใช้นิ้วมือและแขนอันคล่องแคล่ว รวมทั้งรูปโฉมงดงามดึงดูดใจ ทำให้ชื่อเสียงของ " คิม แจจุง "เลื่องลือไปทั่งแคว้น
"ขอบพระคุณมากครับ แล้วแวะมาใช้บริการอีกนะครับ" รอยยิ้มสดใสมอบให้ลูกค้าคนสุดท้ายของวันพร้อมทั้งชุดของสุภาพสตรีสีบานเย็นที่ตัดเย็บอย่างปราณีต
รอยยิ้มนั้นพลันหมองเศร้า เมื่อหันไปมองดวงอาทิตย์ที่กำลังจะลับขอบฟ้า แสงสีส้มนุ่มนวลที่กำลังจะสิ้นสุดลงบ่งบอกว่ากำลังจะหมดไปอีกวันหนึ่ง...
"วันนี้..คุณก็ยังไม่กลับมาบ้าน เมื่อไรคุณจะกลับมาหาผม ที่รักของผม" เรียวปากสีชมพูเข้มเอ่ยด้วยน้ำเสียงหงอยเหงา
คุณไปอยู่ที่ไหนกัน
นี่....คุณกำลังอยู่กับใครน่ะ
นี่...คุณกำลังทำอะไรอยู่หรือ?
นี่....คุณทานข้าวหรือยัง?
นี่....คุณนอกใจผมหรือเปล่า?
"เพราะคุณมีใครอีกคนที่ทำหน้าที่เหมือนผมใช่มั้ย คุณถึงไม่ยอมกลับมาบ้านของเราเลย"
...ผมระแวงเหลือเกินที่รัก...
"รีบกลับมานะ"
กรรไกรอันใหญ่ที่เพิ่งผ่านการชุบทาน้ำมันรักษาอย่างดีด้วยเป็นของดูต่างหน้าของมารดาที่ล่่วงลับไปถูกหยิบออกจากกล่องไม้สัก
เขามองมันอย่างชื่นชม ก่อนจะเริ่มต้นทำงานของวันนี้อย่างขมักเขม้น คมกรรไกรเหล็กอันใหญ่บรรจงตัดลงบนผืนผ้าสีฟ้าครามอย่างชำนิชำนาญ
ด้ายสีเดียวกันถูกร้อยเข้ากับเข็มเล่มเล็ก ภายใต้แสงจากตะเกียงที่ตั้งไว้ใกล้ๆ แจจุงค่อยๆเย็บมันไปพลางคิดถึงคนรักของเขา ใบหน้าสวนสะท้อนความรู้สึกเปี่ยมสุขอย่างไม่ปิดบัง
...ผมพยายามทำงานหนักอยู่ รู้มั้ย.. ผมกำลังเย็บเสื้ออยู่..
..วันนี้ผมตัดชุดสีฟ้าครามด้วย..ผมทำไว้รอลูกค้ามาซื้อไงล่่ะ..
....ลูกค้าจากต่างเมืองมากันเยอะเลย...หล่่อเหมือนคุณเลย คิก คิก..
....คุณป้าจางข้างบ้านเราก็มาช่วย..เพราะผมรับลูกค้าคนเดียวไม่ไหว..
...ผมมองไปที่ประตูร้าน..ทำไมคุณถึงยังไม่กลับมาล่ะ..
..ทำไมไม่มาซะที...
คิดได้ถึงตรงนี้ แววตาที่มีประกายงดงามก็แทบเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำใส มือเรียววางเข็มลงก่อนจะร่ำรำพัน คร่ำครวญหวนไห้ ...อย่างน่าสงสาร
"เมื่อไรคุณจะมาหาผม เมื่อไรกัน ..ฮึก..ฮือ..คุณยุนโฮ...."
.
.
.
วันนี้ บรรยากาศในเมืองก็ยังเหมือนเดิม ......สงบสุข
ร่างบางเดินชมตลาดจับจ่ายซื้อของพลางโปรยยิ้มให้ผู้คนที่เอ่ยทักทาย และชมว่าเขาสวยซึ่งเขาก็ปฎิเสธกลับไปอย่างสุภาพทุกครั้ง
...ถ้าไม่ใช่คุณยุนโฮ ถ้าไม่ใช่เขาคนนั้นล่ะก็ ชมไปผมก็ไม่ดีใจหรอก...
แจจุงแวะร้านนั้นร้านนี้ ใบหน้าหวานและรูปร่างสะโอดสะองประกอบเป็นตัวเขาได้อย่างสมบูรณ์แบบราวกับสวรรค์สร้าง ทั้งชายและหญิงต่างใจเต้นเพียงช่างตัดเสื้อคนงามสบตาหรือส่งยิ้มให้ แจจุงโค้งให้คนขับเกวียนที่ร้องทักอย่างสนิทสนม ก่อนจะหายเข้าร้านของช่างทำกรรไกรไป
"ผมมารับของที่เอามาซ่อมน่ะครับ ไม่ทราบว่า เสร็จหรือยัง" เขาถาม ช่างทำกรรไกรเงยหน้าจากงานที่ทำแล้วรีบหยิบมาให้ทันที
"เสร็จแล้วครับ คมทีเดียว "
"ดีแล้วครับ มันใช้ได้ง่าย"
"ระวังจะบาดเอานะครับ ถึงช่างคิมจะเก่งแล้วก็เถอะ" ชายกลางคนผู้เป็นเจ้าของร้านท่าทางใจดีหยอกล้อ เรียกเสียงหัวเราะใสจากแจจุงได้ไม่ยาก
"ผมลานะครับ เย็นมากแล้ว"
"ขอบคุณที่ใช้บริการครับ"
ร่างบางผละออกจากม่านสีเขียวของร้านช่างกรรไกร เขาเดินอารมณ์ดีไปเรื่อยๆบนถนนริมแม่น้ำ มองดูเด็กๆที่วิ่งเล่นไปมาน่ารัก
บ้างก็วิ่งเข้ามาหาเขาอย่างคุ้นเคย และแจจุงก็หยิบขนมในกระเป๋าให้ไปอย่างเคยเช่นกัน
ทันทีที่เขามองตรงไปที่อีกฟากของถนน ดวงตาสีนิลสกาวก็วาวโรจน์ มือบางสั่นระริก คิ้วเรียวขมวดมุ่น ฟันคมขบกัดริมฝีปากจนห้อเลือด
...เด็กๆหายไปหมดแล้ว...
..แจจุงไม่รู้ว่าเขายืนมองไปยังที่แห่งนั้นนานแค่ไหน...
..ตัวของเขาสั่นไหว..นัยน์ตาสีดำสนิทจ้องปักไปที่ชายหญิงคู่หนึ่ง..ที่่อีกฟากถนนนั่น..
ชายหนุ่มรูปร่างสูงสง่าในชุดแบบตะวันตก เสื้อเชิ้ตสีขาวกับสายเอี้ยมสีดำเข้ากันได้ดีกับกายแกร่ง กางเกงแสล็คสีดำปีกกาช่างขับให้เรียวขายาวได้รูป
ของชายคนนั้นดูดีมาก เขาหวีผมเป็นทรงหล่อเหลารับกับใบหน้าเรียว ดวงตาคมหยีน้อยๆยามแย้มยิ้มให้หญิงสาวข้างกายในชุดฮันบกสีแดงเลือดนก
เธอสวยมาก และดูเหมาะสมกับเขาเหลือเกิน
...คุณมองไม่เห็นผมหรือไง..
...คุณทำแบบนี้ได้อย่างไร...
...ทำไมคุณทำกับผมแบบนี้ นังผู้หญิงคนนั้นมันเป็นใคร?...
สุดท้ายร่างบางก็ทนดูภาพบาดใจไม่ได้ เขาเดินหนีไปจากตรงนั้นด้วยความปวดร้าวในหัวใจ ราวกับมันแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ
..ยุนโฮ..ชองยุนโฮ เขาอยู่กับหญิงอื่น...
..เขายิ้มให้เธอ...เขาพูดคุยหัวเราะต่อกระซิก..
..เขากุมมือเธอ..จุมพิตแก้มเรื่อสีของเธอ...
.
.
.
ม้วนผ้าสีแดงเลือดนกถูกนำลงมาจากชั้นวาง มือขาวคลี่มันออกแช่มช้า ก่อนจะวัดและค่อยๆตัดมันด้วยกรรไกรเล่มเดิม
แจจุงร้อยด้าย จับจีบ พับมุม และเย็บมันอย่างประณีต...แม้มันจะพร่าเลือนจนต้องเผลอแทงเข็มพลาดลงบนเนื้อตัวเอง..
..เขาก็ยังคงเย็บมัน..ตะเข๊บสวย เข็มแล้ว...เข็มเล่า...ทั้งใบหน้าอาบคราบน้ำตา
.......ผมพยายามอย่างหนักอยู่ รู้มั้ย.... ผมกำลังเย็บเสื้ออยู่...
..นี่ ..คุณยุนโฮ...เมื่อไรคุณจะกลับมาหาผม...
..เมื่อไรคุณจะมา...เมื่อไร...
....เพราะหล่่อนใช่มั้ย คุณถึงไม่ยอมกลับมาบ้านเราเสียที ...
.
.
.
.
บรรยากาศในเมืองวันนี้...เต็มไปด้วยความน่าอึดอัดสำหรับแจจุง..
เขายังทำเหมือนเดิม ทักทาย พูดคุย ยิ้มแย้มสดใสกับชาวบ้าน และนำชุดที่ตัดเสร็จไปส่งลูกค้าตามกำหนด บ้างก็วัดตัวให้ลูกค้าที่มารอสั่งตัดชุด
"ยูรี" เสียงทุ้มกังวานเป็นเอกลักษณ์เรียกให้แจจุงหันไปมอง ดวงตาของเขาเบิกกว้าง
...บนสะพานข้ามแม่น้ำนั่น...
..สาวน้อยผู้มีเรือนผมเงาสลวย...
...ฮันบกสีชมพู..ผ้าผูกเอวสีเขียวเข้มดุจใบไม้....
..เขาร้องเรียกหล่อน...
...คุณยุนโฮวิ่งเหยาะๆมาหาหล่อนอย่างร้อนใจ...
...สีหน้าของเขาดูเป็นกังวลนัก...มือหนาลูบแขนหล่อนไปมาสำรวจร่องรอย..ว่าหล่อนปลอดภัยมั้ย..
...คงห่วงใยหล่อนมากสินะ...
...ผมอยู่ตรงนี้.....คุณทำแบบนี้ต่อหน้าต่อตาผมได้ยังไง?...
.....ผมอยู่ตรงนี้ ...แล้วนังเด็กสาวแสนสวยนั่นมันเป็นใคร?....
.
.
.
แจจุงกลับมาที่เคหาสถ์ตระกูลคิมเขาทิ้งตัวลงร้องไห้บนพื้นอย่างไม่อายเพราะไม่มีใคร ปากก็พรอดแต่ประโยคที่ว่า "คุณยุนโฮ คุณไม่รักผมหรือ? ทำไมทำกับผมแบบนี้เล่า แจจุงไม่ใช่ที่รักของคุณแล้วหรือ "
.
.
.
.
ด้ายสีเขียวตะเข็บสุดท้ายถูกเย็บเพื่อเก็บความเรียบร้อยเมื่อพับชายผ้ากันลุ่ย แจจุงถือกรรไกรไว้แน่นในมือ แล้วตัดผ้าที่เกินออกมา..บรรจงเย็บผ้าผูกเอวสีเขียวใบไม้..ด้วยดวงตาที่แดงก่ำ
.......ผมพยายามอย่างหนักอยู่ รู้มั้ย.... ผมกำลังเย็บผ้าผูกเอวอยู่...
..นี่ ..คุณยุนโฮ...เมื่อไรคุณจะกลับมาหาผม...
..เมื่อไรคุณจะมา...เมื่อไร...
....เพราะนังเด็กสาวแสนสวยคนนั้นใช่มั้ย คุณถึงไม่ยอมกลับมาบ้านเราเสียที ...
.
.
.
.
ในเมืองวันนี้ค่อนข้างคึกคัก....
แจจุงเดินหลบหลีกผู้คนที่มาจับจ่ายเตรียมพร้อมรับเทศกาลประจำปีของเมืองที่จะมาถึงในอีกไม่กี่วันข้างหน้ากันอย่างเนืองแน่น สัปดาห์นี้เขาปิดร้านทั้งสัปดาห์ หลังจากมีคนมาสั่งตัดชุดใหม่เพื่อใส่ในงานใหญ่นี้จนแทบไม่ได้หยุดพัก จนรู้สึกเมื่อยล้าจึงตัดสินใจกลับ เขาเรียกชายลากรถก่อนจะก้าวขึ้นนั่งบนที่นั่งด้วยหลัง
รถลากที่ขับเคลื่อนด้วยแรงงานมนุษย์เคลื่อนผ่านตามรายทาง แจจุงมองทิวทัศน์ร้านค้าที่กำลังลงมือประดับไฟ บางครั้งชาวบ้านก็ส่งเสียงทักทายมายังเขา
และจะได้รับรอยยิ้มนางฟ้ากลับไปทุกครั้ง
แต่นั่น....
ที่ร้านขายปิ่นปักผมนั่น....
...ชายหนุ่มร่างสูงที่คุ้นตาคนเดิม เขาอยู่กับเด็กสาวแรกรุ่น เขายิ้มให้เธอเหมือนที่เคยยิ้มให้หญิงสาวชุดแดง เด็กสาวผมยาวผ้าผูกเอวสีเขียว ...
...เขาลูบผมเด็กสาวคนนั้น แล้วซื้อปิ่นปักผมสีเหลืองระยับให้เธอ....
แจจุงเหลียวมองทั้งคู่ จวบจนลับสายตา เล็บเรียวจิกแขนตัวเองจนเลือดซึม...
...คุณยุนโฮ ...คุณทำบ้าอะไรอยู่ตรงนั้นน่ะ...
.....คุณจะทำแบบนี้กับผมจนถึงเมื่อไร....
...ให้ตายสิ...ทำไมคุณถึงไม่คิดถึงใจคนอื่นเสียบ้างเลย....
......ผมอยู่่ที่นั่น ...ผมมองคุณ...ผมเห็นคุณ...
...ผมอยู่ตรงนั้นแท้ๆ...
...แล้วนังเด็กนั่น มันเป็นใคร?.....
.
.
.
พรุ่งนี้...คือวันงานเทศกาลแล้วสินะ
คืนนี้....ผมก็ยังคงพยายามอย่างขมักเขม้น.....เย็บชุดสำหรับงานเทศกาล....
อา...กรรไกร...ทำไมมันจึงหมดคมเล่า?....ต้องลับซะแล้วสิ...
...ไม่เป็นไร...งานของเราเสร็จสิ้นลงแล้ว แจจุง...
.
.
.
ดวงตากลมโตมองตัวเองในกระจกเงาบานใหญ่ เรียวปากอิ่มสีชาดยกยิ้มพรายให้กับเงาสะท้อน ฮันบกสีแดงเลือดนกพริ้วไหว ผ้าผูกเอวสีเขียวเข้มเหมือนใบไม้ มือเรียวหยิบปิ่นสีเหลืองแวววาวขึ้นมาปักลงบนผมที่รวบเอาไว้หลวมๆแต่สวยงาม...
...ทีนี้..ผมก็กลายเป็น "ผู้หญิง"แบบที่คุณชอบแล้วนะ..
..นี่....ถ้าเกิดว่าคุณไม่ยอมกลับมาเสียทีล่ะก็....
...ผม...จะไปหาคุณเองนะครับ...
.
.
.
"สวัสดีค่ะ มาพบใครหรือคะ"
"แจจุงมาหายุนโฮ" เสียงหวานตอบพร้อมรอยยิ้มนางฟ้า....
.
.
.
ในเมืองวันนี้...ผู้คนต่างอกสั่นขวัญผวา ใครหนอช่างโหดเหี้ยมนัก...
เสียงโหวกเหวกปะปนไปกับเสียงกรีดร้องของชาวบ้าน แจจุงยืนอยู่ในซอกร้านขายขนมหวานมองดูเหตุการณ์เงียบๆด้วยใบหน้าเลื่อนลอย
รองเท้าหนังแบบอังกฤษกระทบพื้นกรวดด้วยเจ้าของของมันเร่งรีบวิ่งมา..ทรงผมที่ดูดีสมเป็นสุภาพบุรุษรูปหล่อของเขาหยุ่งเหยิงแทบไม่เป็นทรง
...น่ารัก...น่ารัก...
"แชริม !! ยูรี !! ยูมี !!" ยุนโฮอุทานลั่น ใบหน้าคมเข้มบัดนี้ซีดเผือด ร่างสูงทรุดลงเมื่อเห็นภาพตรงหน้า....
..ภรรยาของเขา...
...ลูกสาวคนโตของเขา...ลูกสาวคนเล็กของเขา...
...ร่างของทั้งสามจมอยู่ในกองเลือด ใบหน้า ลำคอ หน้าอก ท้องและร่่างกายเวอะหวะจนอวัยวะภายในแทบทะลัก ราวกับถูกกรีดแทงซ้ำๆอย่างเลือดเย็น....
...พวกเธอทั้งสาม...ไร้ซึ่งลมหายใจแล้ว....
"ไม่!!!!!!!!!!!!"
ชายหนุ่มตะโกนออกมาอย่างรวดร้าว เขาร้องไห้หนักและกอดร่างไร้วิญญาณอันเย็นเฉียบบนกองเลือดอุ่นๆ ท่ามกลางสายตาประหวั่นพรั่นพรึงของชาวบ้าน
"คุณยุนโฮ.." ร่างบางก้าวมาหาเขา ร่างสูงหันไปมอง ...รอยยิ้มนางฟ้า
"...แจจุงสวยใช่มั้ย? ..เอาล่ะ..กลับบ้านเรากันเถอะ"ทรุดตัวลงโลมไล้ โอบกอดเขาทั้งอย่างนั้น
"คุณเป็นใครครับ บ้านผมคือที่นี้ ผมไม่เคยรู้จักคุณ..แล้วนั่น!!!?"
..เหตุใดเล่า..กรรไกรในมือเล็กคู่นั้น...
..จึงชโลมไปด้วยหยาดโลหิตสีแดงฉาน....
.
.
.
.
-flash back-
"ยุนโฮล่ะชางมิน? เขาเป็นอย่างไรบ้าง ฮือ..สงครามสิ้นสุดลงนานแล้วไม่ใช่หรือ ทำไมยุนโฮยังไม่กลับมาอีก"
"ฟังนะครับ พี่แจจุง พี่ยุนโฮ...พี่ยุนโฮถูกทหารฝ่่ายศัตรูยิง ผมเสียใจที่ต้องพูด...เขาตายแล้ว"
"มะ...ไม่..ไม่จริง ...ไม่ !!! ยุนโฮ!!!!!!!!! ฮือออออ !!!!"
.
.
.
"ทานอะไรบ้างเถอะนะครับ ผมต้องเดินทางไปอยู่กับพ่อแม่ที่เมืองอื่นแล้ว..นี่ก็ผ่านมาสี่วันแล้วนะครับ ผมขอร้องนะ"
"ยุนโฮ...กลับมา..." ร่างบางที่ซูบผอม เหม่อมองไปนอกชายคาอย่างรอคอย
"พี่แจจุง..พี่ต้องยอมรับความจริงได้แล้ว ผมรู้ว่ามันยาก..แต่พี่ยุนโฮเขาสละชีพอย่างสมศักดิ์ศรีชายชาติทหารแล้ว...ผม.."
"หยุด!! หยุดพูด !!!ยุนโฮยังไม่ตาย !!ยุนโฮจะกลับมา!! เราสัญญากันแล้ว !!!"
..
..
....
"ยุนโฮ..ทำไมยังไม่มา...ทำไม..ทำไมไม่กลับมา...."
"คุณมีคนอื่นแล้วหรือ...คุณจะทิ้งแจจุงไว้คนเดียวใช่มั้ย...ยุนโฮ ยุนโฮ.."
.
.
.
"เพิ่งมีบุตรชายคนโตของท่านเศรษฐีชองซื้อที่สร้างคฤหาสถ์ที่นี่ คุณยุนโฮน่ะ รูปงามเชียวล่ะ เสียดายที่มีครอบครัวแล้ว"
"ตายจริง พูดแบบนี้ได้อย่างไร เป็นสาวเป็นนาง คุณแจจุงวัดตัวต่อเถอะค่ะ"
"เมื่อสักเดี๋ยวว่่าอย่างไรนะครับ ยุนโฮ? ยุนโฮงั้นหรือ?"
"ค่ะ สูงสง่า หน้าตาหล่อเหลาเอาการทีเดียว ..จะว่าไปก็ละม้ายคล้าย"ยุนโฮ"อยู่นะคะ "
"นายูน ชี่.." หญิงสาวอีกคนส่งเสียงเอ็ดเบาๆให้เพื่อนเธอรู้ตัวเมื่อเผลอพูดมากเกินไปแล้ว
.
.
.
"เธอจะบ้าเหรอ ไปพูดแบบนั้นได้ยังไง เดี๋ยวคุณแจจุงก็เศร้าหรอก จำไม่ได้เหรอ วันที่ทางการนำศพยุนโฮกลับมาน่ะ คุณแจจุงยังไม่เชื่อเลย ใครๆก็รู้ว่าทั้งสองคนรักกันมาก ช่างน่าสงสารจริงๆ" เธอพูดไปก็น้ำตาซึม หลังจากออกจากร้านตัดเสื้อมาก็รู้สึกสงสารร่างบางที่่เหม่อลอยนัก..
"จริงด้วย คุณแจจุงไม่ยอมดูศพด้วยซ้ำ พูดแต่ว่่าไม่่เชื่อๆ ร้องไห้จนสลบ พอฟื้นก็ร้องไห้แล้วสลบไปอีก " นายูนกลั้นสะอื้น พลางซับน้ำตาป้อยๆ
.
.
.
แจจุงไม่สนใจด้วยซ้ำ..ว่าหญิงสาวสองคนที่เป็นลุกค้าจะกลับไปนานแค่ไหน...เขาคลี่ยิ้ม..นางฟ้า
"...ยุนโฮ..."
END
ตายเเล้ว! ทำไมเเจถึงเป็นเเบบนี้(?)
#1 By MooanB2UTY (110.49.72.26) on 2011-09-09 09:41