[SF] Letters
posted on 05 Nov 2011 21:08 by feathercomlex in Short-FictionTitle : Letters
Author : ployshin
"คนที่ทำให้เรา แอบยิ้ม... มักจะเป็นคนที่เรา แอบมอง
แล้วบางคนที่เรา แอบมอง ... มักเป็นคนที่เรา แอบรัก"
"อ่านออกเสียงอีกแล้ว เมื่อไรนายจะเลิกอ่านอะไรแบบนี้ซักทีนะ เลี่ยนชิบ "
เด็กหนุ่มตัวสูงถามด้วยน้ำเสียงสงสัยติดจะบ่นๆ พร้อมกับทิ้งกายลงนั่งบนพื้นหญ้าด้านข้างอีกฝ่าย
"ชั้นไม่ค่อยถูกโรคกับกลอนรักเสี่ยวๆพวกนี้เลย ได้ยินแล้วขนลุก"
"ก็ชั้นชอบของชั้นนี่หว่า แล้วทีนายล่ะ เมื่อไรจะเลิกอ่านนิยายวิทยาศาสตร์ชวนปวดหัวนั่นซักที"
ร่างผอมถามกลับด้วยคำถามเดียวกัน เขาได้แต่ไหวไหล่อย่างไม่ใส่ใจก่อนนิ้วเรียวยาวจะพลิกเปิดหน้าถัดไปของนิยายเล่มหนาที่อ่านมาเป็นชั่วโมง
ใบหน้าสงบนิ่งภายใต้กรอบแว่นสีดำ คิ้วเข้มที่เลิกขึ้นน้อยๆเมื่ออ่านไปถึงปมปริศนาในเรื่อง มุมปากที่ตกลงนิดๆ จมูกโด่งได้รูป ไม่แปลกเลยที่ ชิม ชางมินจะป้อปปูล่าในหมู่สาวๆ ก็หล่อซะขนาดนี้
.
.
.
ความทรงจำเมื่อปีที่แล้ว ปีสุดท้ายในชีวิตนักเรียนมัธยมปลายของพวกเรายังคงทำให้ผมผุดยิ้มขึ้นมาได้เสมอ
เขาก็เป็นซะอย่างงั้นนั่นแหละ เพื่อนสนิทเพียงหนึ่งเดียวของผมน่ะ
ไม่ได้เจอเขามานานสักพักแล้ว ไม่รู้ป่านนี้จะเป็นยังไงบ้าง
ปลายปากกาลูกลื่นจรดลงบนสมุดโน๊ต
ถ้อยคำหวานๆที่ใครหลายคนได้อ่านแล้วคงสำลัก
"น้ำท่วมเรียก อุทกภัย แต่ถ้าเหงาเมื่อไร "เรียกเรา"นะ"
ซองจดหมายสีฟ้าอ่อนถูกดึงออกจากลิ้นชักโต้ะ
ผมเลียเบาๆบนแสตมป์ แล้วบรรจงแปะให้แน่น
จ่าหน้าถึง "เพื่อนสนิท"คนนั้น
ผมสามารถจินตนาการสีหน้าแปลกๆของเขาตอนที่เห็นมันได้อย่างดีเลยล่ะ
วิธีแกล้งของผมเจ๋งใช่มั้ยล่ะ ฮ่าๆๆๆๆ
ผ่านมาสามปีแล้วสินะ ที่ไม่ได้เจอกัน
ช่วยไม่ได้ ก็ชั้นโทรหานายไม่ติดเลยนี่่นา
ได้แต่เขียนจดหมายหานาย
หนึ่งปี สองปี สามปี
หวังว่านายคงสบายดีนะ
.
.
.
ปีที่สี่ หมอนั่นใจแข็งกว่าที่ผมคิดแฮะ
เขาไม่ตอบเลยสักฉบับ
ถ้าคิดในแง่ดี คงยุ่งกับการเรียน เพราะผมเองก็ใกล้จะเรียนจบแล้วเหมือนกัน ยุ่งสุดๆ
อนาคตที่วาดฝันไว้ของเราทั้งคู่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิงเลยล่ะ
คนอย่างเขา พอเรียนจบไปบริษัทไหนๆก็คงต้อนรับ
เห็นอย่างงั้นก็เถอะ ยังไงเขาก็มีความสามารถและพลังงานล้นเหลือ
แค่เขายิ้มเท่านั้นแหละ ทุกคนก็พร้อมจะถวายหัวแล้ว
วันนี้ผมก็จะแกล้ง "เจ้าคนยอดเยี่ยม"คนนั้นอีกรอบ ด้วยความหมั่นไส้
"ไปไหนก็เดินดีๆนะ ระวังตกหลุม...รัก"
สั้นๆพอ
แค่นี้ก็คงเลี่ยนไปอีกหลายวัน
เอาเถอะ ไว้ให้หมอนั่นได้ใช้กับสาวที่่ชอบ ก็ไม่เลวนะ
ผมนี่หัวใสชะมัด ฮ่าๆๆๆ
นายสบายดีใช่มั้ย
.
.
วันนี้อากาศค่อนข้างหนาว
ผมปั่นจักรยานคู่ใจออกไปท่ามกลางหิมะที่เริ่มโปรยปราย
อยากกินไก่ตุ๋นโสมให้ร่างกายอบอุ่นสักหน่อย
"หนาวเนื้อห่มผ้า แล้วถ้าหนาวใจล่ะก็ต้องห่มรักใช่มั้ย"
ซองจดหมายสีฟ้าอ่อนถูกหย่อนลงในตู้ไปรษณีย์สีแดงเหมือนทุกวัน
ต่อให้มีเรื่องต้องทำมากมายแค่ไหน แต่ชั้นก็ไม่ลืมที่จะแกล้งนายหรอกนะ
ชั้นจำแม่นจะตาย เรื่องของนายน่ะ
เพราะนายเป็นเพือนสนิทเพียงคนเดียวของชั้น
เจ็ดปีแล้ว
นายคงแก่ไปเยอะเลยล่ะสิ สมัยเรียนนายก็โดนล้อว่าตาลุงอยู่แล้วนี่ ฮ่าๆๆๆ
ส่วนชั้น ยังเหมือนเดิม
ห้าปี หกปี เจ็ดปี ปีที่เจ็ดแล้วที่ชั้นยังไม่ได้รับจดหมายตอบกลับของนาย
.
.
.
ปีที่แปด กลับบ้านมาก็เจอเรื่องเซอร์ไพรซ์แฮะ
สมุดเขียนบทกลอนเลี่ยนๆที่ชั้นเขียนไว้แล้วทำหาย
คนที่เก็บได้ดันเป็นเจ้าของสำนักพิมพ์ ตลกว่ะ ฮ่าๆๆ
สุดท้ายชั้นก็ก้าวเข้าไปเป็นนักเขียน แต่ชั้นเบื่ออาชีพแบบนี้ชะมัด
ชั้นแค่อยากเขียนให้นายอ่าน
ให้นายอ่านแค่คนเดียว
นี่ ชั้นไม่ได้พูดเล่นนะ ! ประทับใจใช่มั้ย
เอาไปอีกฉบับแล้วกัน
"A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T V W X Y Z อ่าว แล้วตัว U อยู่ไหนเอ่ย !"
อยากได้จดหมายตอบซักฉบับนะเว้ย รอจนเหงือกจะแห้งแล้ว !!
แต่นายก็ยังไม่ตอบกลับมาซักที
.
.
เวลาผ่านไปเร็วมาก
ชั้นได้เป็นนักเขียนยอดนิยมอย่างคาดไม่ถึง
แล้วนายล่ะ ทำอะไรอยู่
แล้วนายล่ะ ทำอะไรอยู่
มีแฟนคลับสาวๆมาขอลายเซ็นต์ชั้น แล้วบอกว่าชอบชั้นมากกกกกกกกกกกก
บางคนอยากได้ชั้นเป็นแฟน ก็พูดกันซื่อๆ ไม่มีคนไหนตรงเสป็คเลย
นายไปอยู่มุมไหนของโลก โผล่หัวมาได้แล้ว !
"ชั้นคิดถึงนาย"
กึ่งกลางของหน้ากระดาษจดหมายของชั้นมีแค่คำๆนี้
ในฤดูร้อน ปีที่เก้า
.
.
ข้อมือชั้นซ้น หงุดหงิดเล็กน้อย
เพราะมันเป็นข้างขวา ข้างที่ชั้นใช้เขียนจดหมายหานายมาเป็นระยะเวลา.. เดี๋ยวนะ นับก่อน
เก้า สิบ สิบเอ็ด สิบเอ็ดปีแล้ว!!
ว่าแต่ชั้นทำแบบนั้นติดต่อกันทุกวันมาได้ยังไงตั้งสิบเอ็ดปีวะ
ถ้า"ไม่ใช่เพราะนาย"ชั้นคงทำไม่ได้หรอก
แล้วเมื่อไรชั้นจะได้รับจดหมายของนายบ้าง ตอบหน่อยสิวะ !
นายไม่ตอบเพราะมันเสี่ยวไม่ถึงใจนายเหรอ หื้ม หื้ม
เดี๋ยวเจอจัดหนักกว่านี้แล้วจะสะดุ้ง ฮ่าๆๆๆ
เดี๋ยวเจอจัดหนักกว่านี้แล้วจะสะดุ้ง ฮ่าๆๆๆ
.
.
ชั้นอายุสามสิบเอ็ดแล้ว แต่ยังดูดีอยู่
ส่วนนายป่านนี้แต่งงานมีครอบครัวไปแล้วมั้ง ใช่มั้ย ฮ่าๆๆๆ
พอนึกภาพแล้วอิจฉานายจัง
ดังนั้น ส่วนของวันนี้ เอานี่ไปแล้วกัน
"รักไม่ใช่การครอบครอง แค่อยากได้เธอมาเป็นครอบครัว ♥ ฮิ้วว"
.
.
....สิบสี่ปี...
ทุกๆวันผ่านไปอย่างน่าอึดอัด และ ยากลำบาก
ยิ่งคิดว่า ทำไมกัน ทำไมนายถึงไม่ยอมติดต่อหาชั้นบ้าง ชั้นก็ยิ่งว้าวุ่นใจ
ชั้นกลัวว่านายจะลืมชั้น
ตอบชั้นหน่อยสิ นายลืมชั้นเหรอ?
นายยังอยากให้ชั้นเป็นเพื่อนสนิทเพียงหนึ่งเดียวของนายเหมือนเมื่อก่อนอยู่รึเปล่า?
ชั้นเฝ้าถามคำถามนี้กับนาย ขณะที่ปล่อยมือให้ซองจดหมายสีฟ้าอ่อนหล่นลงไปในตู้สีแดง
.
.
.
ปีที่สิบห้า
ชั้นได้คำตอบของคำถามที่ว่า
ทำไมนายถึงไม่เคยตอบจดหมายของชั้นในตลอดระยะเวลาสิบห้าปีที่ผ่านมาเลย
มันเป็นคำตอบที่ทำให้ชั้นต้องร่ำไห้.....
.
.
.
"คนที่ทำให้เรา แอบยิ้ม... มักจะเป็นคนที่เรา แอบมอง
แล้วบางคนที่เรา แอบมอง ... มักเป็นคนที่เรา แอบรัก"
"อ่านออกเสียงอีกแล้ว เมื่อไรนายจะเลิกอ่านอะไรแบบนี้ซักทีนะ เลี่ยนชิบ "
เด็กหนุ่มตัวสูงถามด้วยน้ำเสียงสงสัยติดจะบ่นๆ พร้อมกับทิ้งกายลงนั่งบนพื้นหญ้าด้านข้างอีกฝ่าย
"ชั้นไม่ค่อยถูกโรคกับกลอนรักเสี่ยวๆพวกนี้เลย ได้ยินแล้วขนลุก"
"ก็ชั้นชอบของชั้นนี่หว่า แล้วทีนายล่ะ เมื่อไรจะเลิกอ่านนิยายวิทยาศาสตร์ชวนปวดหัวนั่นซักที"
ร่างผอมถามกลับด้วยคำถามเดียวกัน เขาได้แต่ไหวไหล่อย่างไม่ใส่ใจก่อนนิ้วเรียวยาวจะพลิกเปิดหน้าถัดไปของนิยายเล่มหนาที่อ่านมาเป็นชั่วโมง
ใบหน้าสงบนิ่งภายใต้กรอบแว่นสีดำ คิ้วเข้มที่เลิกขึ้นน้อยๆเมื่ออ่านไปถึงปมปริศนาในเรื่อง มุมปากที่ตกลงนิดๆ จมูกโด่งได้รูป ไม่แปลกเลยที่ ชิม ชางมินจะป้อปปูล่าในหมู่สาวๆ ก็หล่อซะขนาดนี้
ขนาดยูชอนเอง..ยังไม่เคยละสายตาได้เลยนี่นา
"ชางมิน..."
"หืม?"
"ชั้นชอบนาย "
ใบไม้สีน้ำตาลแดงที่จวนเจียนจะร่วงหล่นปลิดโปรย ความเงียบชั่วอึดใจได้ยินเพียงเสียงกระดาษจากหน้าหนังสือทั้งสองเล่มที่สะบัดปลิวกระทบกันดังพั่บๆ ตามแรงลม ชางมินชะงัก ส่วนยูชอนเมื่อรู้สึกตัวว่าพูดอะไรออกไปก็หน้าเสีย
"เย็นแล้วสิ กลับบ้านกันเถอะ ยูชอน " ร่างสูงเปลี่ยนเรื่องกระทันหัน ทำเป็นไม่ได้ยิน
"อืม เดี๋ยวไปเอาจักรยานก่อนนะ วันนี้เวรนายขี่ด้วย อย่าลืม" อีกฝ่ายก็รีบรับคำ เพื่อให้สถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออกจางไป "รู้แล้วน่า"
.
.
"เกาะแน่นๆสิยูชอน นั่งดีๆหน่อย "
"อืมๆ "
"ยูชอน"
"ห้ะ?"
"ชั้นก็ชอบนาย"
"อ้ะ !!!"
ปรี๊นนนนนนนนน เอี๊ยดดดดดด โครม !!
โครงรถจักรยานบิดเบี้ยว โค้งงอ...
หนังสือเรียนกระจัดกระจายบนพื้นถนนคอนกรีต...
หนังสือกลอนรักเล่มเล็ก กระเด็นออกมาจากหน้ากลางของหนังสือนิยายวิทยาศาสตร์..
มันถูกสอดเสียบซ่อนไว้อย่างมิดชิด..ราวกับเขินอายที่จะให้ใครมองเห็น..
บัดนี้..เปรอะเปื้อนโลหิตสีแดงเข้ม..
.
.
"น้องผู้ชายที่เป็นคนซ้อนแกผลักน้องที่เป็นคนขี่ลงข้างทางเท้าเลยรับแรงจากรถที่พุ่งมาชนเต็มๆคน เดียวน่ะค่ะ คุณตำรวจ"
"คนไข้สมองได้รับความกระทบกระเทือนเพราะศีรษะกระแทกกับไหล่ทางซึ่งจะมีปัญหากับความ ทรงจำบางส่วน ขอความกรุณาให้ญาติดูแลอย่างใกล้ชิดนะคะ"
.
.
"แม่ครับ ยูชอนถึงบ้านรึยัง?"
"โถ่ ชางมิน ลูก"
"ทางเราขอแสดงความเสียใจกับครอบครัวของปาร์ค ยูชอนอีกครั้งนะครับ เราได้พยายามสุดความ สามารถแล้ว" .
.
.
.
"อึ่ก..ฮึก.. "
ถึง ยูชอน เพื่อนสนิทและคนที่ชั้นรัก...
ไม่ใช่นายลืมชั้น..แต่เป็นชั้นเองที่ลืมนาย...
ความทรงจำที่หวนกลับมาพร้อมคำตอบที่เฝ้ารอ . .
คือ นายได้จากโลกนี้ไปตั้งแต่เมื่อสิบห้าปีก่อนแล้ว . .
END?